Szkolnictwo na terenie Łobżenicy do roku 1918 miało charakter wyznaniowy. W okresie zaboru pruskiego istniały tu trzy szkoły elementarne: katolicka, ewangelicka i żydowska. Wszystkie szkoły wyznaniowe miały zbliżony program nauczania (różnice polegały w zasadzie na tym, że w szkole ewangelickiej językiem wykładowym był niemiecki, język polski zaś jednym z przedmiotów nauczania). Szkoły dbały głównie o religijno-etyczne wychowanie młodzieży. O poziomie szkoły decydowali przede wszystkim odpowiednio przygotowani do pracy w tym niełatwym zawodzie nauczyciele oraz nadzór pedagogiczny. Władze niemieckie przykładały wielką wagę do kształcenia nauczycieli. Powołano nawet 27 III 1849 w powiecie wyrzyskim filię utworzonego rok wcześniej przy Lidze Polskiej w Berlinie Towarzystwa Pedagogicznego, którego zarząd krajowy miał swa siedzibę w Poznaniu. W działalność Towarzystwa (którego celem było m.in. samokształcenie nauczycieli) aktywnie włączyli się dwaj długoletni pedagodzy z Łobżenicy: Marcin Seyda (kierownik szkoły katolickiej przez 32 lata) oraz Stefan Leśnik. Szkoła katolicka w Łobżenicy znajdowała się w tym samym miejscu, gdzie dzisiaj wznosi się budynek II szkoły podstawowej przy ul. Mickiewicza(dawniej ul. Seydy). Funkcjonowała w drewnianym budynku do roku 1905, kiedy to postawiono nowy, murowany. Ewangelicka szkoła elementarna, zbudowana w końcu XVIII w., znajdowała się na placu, gdzie dziś stoi kościół pw. św. Szczepana. W drugiej poł. XIX w. wzniesiono nowy gmach szkolny ,obecny budynek I szkoły podstawowej przy ul. Sikorskiego. Szkoła żydowska została utworzona w latach trzydziestych XIX w. i była jedyną publiczną szkołą tego wyznania w całym powiecie wyrzyskim. Władze pruskie popierały kształcenie młodzieży żydowskiej, upatrując w tym skuteczny środek służący wyeliminowaniu z prowincjonalnego życia handlu wędrownego i "chałaciarstwa". Obowiązkiem szkolnym objęto dzieci w wieku 7-14 lat. W XIX w. i na pocz. XX istniały w Łobżenicy również szkoły średnie. Jedną z nich było seminarium pomocnicze (Hilfs-Seminar), założone w 1825 roku jako filia głównego katolickiego seminarium nauczycielskiego w Bydgoszczy. Jego kierownikiem był ksiądz Müller, nauczycielem zaś p. Kręcki. Najbardziej znaną szkołą prywatna szkołą średnią w mieście była poelementarna pensja dla dziewcząt prowadzona przez panią Blabel. Do tej elitarnej szkoły uczęszczały dzieci bogatych mieszczan różnych wyznań, chociaż nadzór pedagogiczny sprawował nad nią pastor. Była to typowa "szkoła żon". Uczono tam języków obcych (francuskiego, włoskiego i angielskiego), gry na fortepianie, harfie i gitarze, ogłady towarzyskiej i robótek ręcznych. Córki mniej zamożnych rzemieślników, kupców i urzędników uczyły się w trzyklasowej szkole średniej (Höhere Privat Mädchenschule), która była częściowo dotowana przez władze państwowe. Przy elementarnej szkole ewangelickiej utworzono tzw. Klasę rektorską dla chłopców (Rektorklasse). Klasy rektorskie powoływano zazwyczaj w miastach, w których znajdowały się sądy, a ich tradycja sięgała końca XVIII w. Rektorklasse powstała w Łobżenicy z inicjatywy bogatych obywateli; celem jej było przygotowanie uczniów do pierwszej klasy gimnazjum. W 1908 roku powstała dwuklasowa Państwowa Wyższa Szkoła dla Dziewcząt (zakład naukowo-wychowawczy typu licealnego), a w 1912 dzięki staraniom magistratu, w wyniku połączenia tej szkoły z klasą rektorską, została utworzona Publiczna Szkoła Średnia tzw. Mittelschule, której siedzibą był budynek szkoły ewangelickiej.
W latach 1920-27 funkcjonowała w Łobżenicy także Państwowa Szkoła Wydziałowa. Mieściła się ona w gmachu przy ul. Złotowskiej, a kierownikiem tej koedukacyjnej placówki została pani Teofila Gudowska. Koniec I wojny światowej i odzyskanie przez Polskę niepodległości otwiera nowy rozdział także w dziejach łobżenickiego szkolnictwa. W 1920 r władze miasta przejęły od administracji niemieckiej placówki oświatowe i na ich bazie zorganizowano szkołę katolicką oraz ewangelicką. Taka organizacja istniała do czasu powołania Publicznej Szkoły Powszechnej w 1927 r. Katolicka Szkoła Publiczna mieściła się w budynku przy ul. Seydy 76. Pierwszym kierownikiem tej placówki był Wojciech Tempski. W skład grona pedagogicznego weszły następujące osoby: Rozalia Lesińska, Pelagia Zwierzyńska, Jan Dzierla i Helena Nabelska. Obwód szkolny obejmował Łobżenicę i Górkę Klasztorną. W roku szkolnym 1920/21 liczba uczniów w oddziałach I-IV wynosiła 214. Rok później utworzono klasę piątą. Zaledwie w dwa lata po otwarciu szkoły kierowanej przez W. Tempskiego 23 listopada 1922 w jednej z klas przepalił się sufit . Przyczyną tego niezbyt groźnego pożaru okazał się uszkodzony piec. Zajęcia lekcyjne zostały na kilka dni zawieszone. W grudniu 1926 r na polecenie lekarza powiatowego ponownie zawieszono lekcje z powodu epidemii kokluszu. W 1927 r powstała sześcioklasowa Publiczna Szkoła Powszechna w Łobżenicy. W roku szkolnym 1928/29 uczęszczało do niej 300 dzieci z rodzin polskich oraz 74 z rodzin niemieckich. Te ostatnie uczyły się w składającej się z czterech oddziałów klasie niemieckiej. Do obwodu szkolnego należały miejscowości: Łobżenica, Luchowo, Rataje, Trzeboń, Florowo, Wiktorówko, Chlebno, Szczerbin, Kościerzyn Mały i Topola. W roku 1930 w łobżenickiej szkole podstawowej zatrudnieni byli następujący nauczyciele: Wojciech Tempski, Władysława Łososiówna, Ewa Sromała, Jadwiga Drozdalska, Jan Winiecki. Ignacy Jankowski i Karol Hoppe. Funkcję kierownika placówki sprawował Alfred Conrad. Członkami Rady Szkolnej Miejscowej zostali: burmistrz Stanisław Pankanin., Franciszek Byczek, Alojzy Żendkowski, Alojzy Refliński, Wojciech Gerike (reprezentował rodziny niemieckie) oraz p. Kotarak z Luchowa i p. Ciepłuch z Górki Klasztornej. Szkoła prowadziła szeroko zakrojoną działalność środowiskową. Uczniowie przygotowywali m.in. uroczystości związane z obchodami świąt państwowych i religijnych. Szczególnie podniosły charakter miały obchody 10 rocznicy odzyskania niepodległości w listopadzie 1928 r. Przeprowadzono także wiele akcji charytatywnych oraz sadzenia drzew na terenie miasta. W szkole działała kasa oszczędności, a pieniądze zebrane przez dzieci lokowano w Komunalnej Kasie Oszczędności w Łobżenicy.
Zajęcia lekcyjne odbywały się w trzech budynkach: dwóch w Łobżenicy i jednym w Luchowie. W okresie międzywojennym w szkole powszechnej w Łobżenicy pracowali (oprócz wymienionych wyżej) następujący nauczyciele: Elżbieta Nawrot, Józef Kucner, Edmund Schmidt, p. Nowacki, Maria Schattz,p. Liczbański, Maria Wolff, Elżbieta Blechacz, Janina Leśna, M. Preiwer, M. Żuchowska, A. Wacholcówna, księża Dratwa i Bukalski oraz p.p. Godlewska, Paszkiewicz, Podgórska, Kukliński i małżeństwo Kegel. W ostatnim roku przed wybuchem wojny pracę podjął tu także Hieronim Jaworski, który po wyzwoleniu został mianowany kierownikiem szkoły podstawowej w Łobżenicy. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, iż do roku 1939 w tutejszej szkole nie odnotowano poważniejszych konfliktów o podłożu narodowościowym między uczniami pochodzącymi z rodzin polskich i niemieckich. Ta sytuacja uległa częściowej zmianie w przededniu hitlerowskiej napaści na Polskę. 10 września 1939 r rozpoczęła działalność szkoła powszechna wyłącznie dla dzieci niemieckich. Organizatorką tej placówki była Maria Wolff-w okresie międzywojennym nauczycielka miejscowej klasy niemieckiej. Dla dzieci polskich podwoje szkoły były zamknięte. Dopiero w roku 1940 pozwolono uczęszczać do szkoły także młodym Polakom z miasta i okolicznych wsi. Zajęcia lekcyjne odbywały się dla nich tylko dwa razy w tygodniu. Nauczycielami byli wyłącznie Niemcy, a językiem wykładowym, oczywiście -niemiecki. Dzieci polskie często zatrudniano przy pracach polowych w gospodarstwach rolnych niemieckich osadników.
26 stycznia 1945 r przyniósł mieszkańcom Łobżenicy długo oczekiwaną wolność. Pierwszą organizatorką życia szkolnego w mieście okazała się pani Ewa Sromała. Dzięki jej staraniom już 15 lutego 1945 r nastąpiło otwarcie szkoły podstawowej. Lekcje odbywały się początkowo tylko w budynku przy ul. Seydy, ponieważ gmach szkolny przy ul.Sikorskiego nie nadawał się do użytku z powodu uszkodzonego centralnego ogrzewania. 1 kwietnia 1945r Inspektorat Szkolny w Wyrzysku mianował na stanowisko kierownika szkoły p.Hieronima Jaworskiego. W tym czasie liczba uczniów wynosiła 380. Obwód szkolny obejmował Łobżenicę, wieś Rataje oraz Górkę Klasztorną (osadę). Do szkoły uczęszczały także dzieci z innych obwodów: Luchowa, Kruszek, Walentynowa, Kościerzyna Małego. W 1945 r pracę w szkole podjęli następujący nauczyciele: Ewa Sromała, Irena Kurzawa, Wiesław Kurzawa, Elżbieta Tomasz, Józef Fąs. W maju zatrudniono również dwie siły pomocnicze: Monikę Knajdek i Leokadię Rugowską. 9 maja, dzień zakończenia II wojny światowej, był dla łobżenickich uczniów dniem wolnym od zajęć lekcyjnych. W godzinach popołudniowych odbyła się na rynku miejskim manifestacja, w której uczestniczyła cała młodzież szkolna. 15 maja 1945r zorganizowano w Łobżenicy pierwszą rejonową konferencję dla nauczycieli powiatu wyrzyskiego. Lekcję otwartą matematyki poprowadził kierownik szkoły p. Hieronim Jaworski, a referat na temat trudności w realizacji programów nauczania w powojennej szkole wygłosiła p.Ewa Sromała. Po konferencji odbyło się zebranie założycielskie Ogniska Związku Nauczycielstwa Polskiego tutejszego rejonu. Zasług pana H. Jaworskiego dla rozwoju oświaty na terenie Łobżenicy nie sposób przecenić. To głównie z jego inicjatywy oraz przy znacznym wsparciu ze strony ówczesnego burmistrza Leona Nowakowskiego powstała w mieście w 1948r jedenastoletnia szkoła średnia. Pierwszym dyrektorem nowo utworzonej placówki został Hieronim Jaworski. W wyniku reformy oświaty w 1962r nastąpił podział "jedenastolatki" łobżenickiej na szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące. Kierownictwo szkoły podstawowej powierzono ponownie p.H.Jaworskiemu. W lipcu 1966r grono pedagogiczne i liczne rzesze uczniów z ogromnym żalem pożegnały swojego długoletniego kierownika, wspaniałego nauczyciela i wychowawcę, który zmarł po ciężkiej chorobie. Jesienią tego samego roku śmierć zabrała z grona nauczycielskiego także panią Stefanię Domżalską. W latach 1966-1972 szkołą kierował p. Stanisław Daszko. Nowy rok szkolny 1973/74 uczniowie powitali już w murach Zbiorczej Szkoły Gminnej. Gminnym dyrektorem szkół została mianowana mgr Adela Jasiecka, a jej zastępcą p. Julian Wójcik. W pierwszym roku obwód szkoły gminnej tworzyły dotychczasowe obwody szkolne Łobżenicy oraz Luchowa, a już w roku następnym zaczęli uczęszczać do niej uczniowie z Wiktorówka, Piesna, Szczerbina i Chlebna.W kolejnych latach przy Zbiorczej Szkole Gminnej w Łobżenicy utworzono oddziały specjalne dla dzieci z całej gminy oraz klasy " uzawodowione." Na jednym z pierwszych posiedzeń rady pedagogicznej w roku szkolnym 1973/74 podjęto decyzję o nadaniu ZGS imienia Komisji Edukacji Narodowej. Główne uroczystości związane z tym doniosłym wydarzeniem poprzedziła zorganizowana 1grudnia 1973r sesja popularnonaukowa poświęcona działalności KEN. 6 grudnia 1973r tablicę pamiątkową na głównym budynku szkoły przy ul.Sikorskiego odsłonił ówczesny sekretarz Komitetu Powiatowego PZPR w Nakle tow. Krajecki, natomiast Naczelnik Kuratorium Okręgu Szkolnego w Bydgoszczy, Z.Stanek odczytał akt nadania szkole imienia. Cztery lata później, 23 listopada 1977 r, ZSG po raz kolejny stała się miejscem podniosłej uroczystości z okazji wręczenia sztandaru. Zaproszeni na tę uroczystość przedstawiciele Kuratorium Oświaty w Pile podarowali szkole wspaniały prezent w postaci kolorowego telewizora. W okresie pełnienia przez mgr Adelę Jasiecką funkcji gminnego dyrektora szkoła w Łobżenicy "wzbogaciła się" o nowy budynek-dwupiętrowy pawilon z ośmioma klasopracowniami, gabinetem lekarskim i stomatologicznym oraz pomieszczeniem na sklepik prowadzony przez członków Spółdzielni Uczniowskiej "Tęcza" . W nowym gmachu znalazły się także toalety z "prawdziwego zdarzenia". 8 listopada 1974 r oddana została do użytku stołówka szkolna, która od początku swojej działalności cieszyła się dużym powodzeniem wśród uczniów i nauczycieli. W roku 1979 mgr A. Jasiecka objęła stanowisko dyrektora Liceum Ogólnokształcącego w Łobżenicy. Gminnym dyrektorem szkół został mgr Stanisław Jendrzejewski, a jego zastępcą mgr Ludwik Nalaskowski.
14 grudnia 1981 r w związku z ogłoszeniem w Polsce stanu wojennego odbyło się nadzwyczajne posiedzenie rady pedagogicznej. Dla uczniów tego dnia rozpoczęły się "przyśpieszone" ferie świąteczne. W styczniu 1984 z inicjatywy gminnego dyrektora utworzono przy ZSG Uniwersytet dla Rodziców pod patronatem Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Szkolenie w ramach w/w uniwersytetu obejmowało następujące tematy:
- zwalczanie alkoholizmu
- zapobieganie niepowodzeniom szkolnym
- krzewienie zasad higieny i ochrony zdrowia
Kierownictwo uniwersytetu powierzono mgr Ludwikowi Nalaskowskiemu. Kolejna reforma oświaty " zaowocowała" likwidacją od nowego roku szkolnego 1984/85 zbiorczych szkół gminnych. Powołano jednocześnie do życia gminne Inspektoraty Oświaty i Wychowania. Stanowisko inspektora oświaty w Łobżenicy powierzono mgr Franciszkowi Jasterowi. Zastępcą inspektora została mgr Barbara Kopczyńska. Zmiany kadrowe nastąpiły także na kierowniczych stanowiskach miejscowej szkoły podstawowej. Na własną prośbę dyrektor Stanisław Jendrzejewski podjął pracę w Zakładzie Wychowawczym w Łobżenicy, a mgr Ludwik Nalaskowski w LO. Nowym dyrektorem szkoły podstawowej został mgr Włodzimierz Naskręt, który sprawował tę funkcję przez 12 lat. Obwód szkolny obejmował oprócz Łobżenicy również Luchowo, Kościerzyn Mały i Walentynowo. W roku szkolnym 1992/93 szkoła powiększyła się o punkty filialne w Rudnej, Kościerzynie Małym i Luchowie. Nominacje na kierowników w tych podległych placówkach otrzymały: mgr Marioletta Glajc, mgr Krystyna Sieg i Krystyna Steckiewicz. Od września 1993 roku szkoła podstawowa w Luchowie stała się samodzielną placówką. Dzięki staraniom dyrektora Włodzimierza Naskręta na początku lat 90-tych wprowadzono w Szkole Podstawowej im. KEN zajęcia
z języka niemieckiego, co spotkało się ze zrozumiałym zadowoleniem uczniów i ich rodziców. Z dniem 31VII1 1996 r mgr Wł. Naskręt zrezygnował z funkcji dyrektora szkoły. Stanowisko to objęła mgr Grażyna Kukułka.
Kadencja nowej pani dyrektor trwała zaledwie trzy lata, a to za sprawą kolejnej reformy systemu edukacji wprowadzającej sześcioklasową szkołę podstawową i trzyletnie gimnazjum. We wrześniu 1999 roku mgr Grażyna Kukułka została dyrektorem publicznego gimnazjum w Łobżenicy.
W tym niezbyt długim okresie sprawowania funkcji dyrektora szkoły podstawowej przez panią G. Kukułkę poczyniono tu szereg inwestycji, do których bez wątpienia należy zaliczyć zorganizowanie i wyposażenie pracowni komputerowej, telefonizację wszystkich budynków szkolnych oraz wyłożenie boiska szkolnego kostką brukową Inauguracji nowego roku szkolnego 1999/2000 w Szkole Podstawowej im. Komisji Edukacji Narodowej dokonała pani dyrektor mgr Elżbieta Blechacz. Wzorem wszystkich swoich poprzedników obecna pani dyrektor dba o jak najwyższy poziom nauczania i wychowania dzieci uczęszczających do naszej szkoły. Wysokie wymagania stawia więc i nauczycielom. Mimo trudnej sytuacji finansowej w szkole dokonywane są bieżące remonty dzięki wsparciu Rady Rodziców oraz innych życzliwych osób i instytucji. 14 października 2003 roku mija trzydziesta rocznica nadania szkole imienia Komisji Edukacji Narodowej.

Inauguracji roku szkolnego 2009/2010 dokonała nowa dyrektor, mgr Renata Grochowska. Już we wrześniu tegoż roku rozpoczęła modernizację budynku szkolnego tzw. "pawilonu". Udało się wymienić okna, ocieplić budynek i odnowić pomieszczenia klasowe wraz z zapleczami.Mimo trudności finansowych, kolejne lata rówież obfitują w remonty,także w budynku głównym m.in. wykonanie i oddanie do do użytku salki rekreacyjno - korekcyjnej,modernizacja kuchni oraz wymiana okien w całym budynku. Zwyczajem szkoły stała się coroczna impreza organizowana w maju pod hasłem " Dzień Rodziny", integrująca uczniów, rodziców i społeczność Łobżenicy.


Opracowały

mgr Aleksadra Horeczy

mgr Marzena Bijowska